Tag: baarlo-wielrennen-limburg

8 september 2013 – Baarlo

Van de week een e-mail in de box met de aankondiging van het Open Baankampioenschap Baarlo as. zondag, georganiseerd door TWC Olympia. De Amateurs en Masters starten om 12.30 uur, maar er is ook een wedstrijd om 11.00 uur voor niet licentiehouders, die normaal op woensdag met exact? 38 km/u hun rondjes draaien op circuit De Berckt. Iets voor trainingsmaat Bram. Donderdag zijn fiets van nieuwe remblokken voorzien, de pedalen aangedraaid en het balhoofd gesteld. De gietende regen deze morgen gooit echter roet in het eten. Omdat de wedstrijdrenners later starten, als het hopelijk droog is, reis ik wel onder een miezerregen af naar Baarlo. De temperatuur bedraagt net geen 13 graden.

Aan de start staat een gemotiveerd kernpeloton van Amateurs en Masters, wel en niet leden. De koers wordt op gang geschoten voor een uur en 10 ronden, ongeveer 50 kilometer. De afgelopen zondag heb ik na de koers met volle wedstrijdbepakking nog een straftraining afgewerkt in de Nijmeegse heuvels. Dat ga ik vanavond dus niet doen. Na een drietal aanvallen kom ik met een oversteker voorop te rijden. Aanpoten, ik fungeer als startmotor, hij als motor. Wiel houden en vierkant mijn werk doen dan maar. Mijn nieuwe ketting loopt niet lekker en ik heb last van mijn linkervoet. Na diverse ronden op de ovale 800 meter lange voormalige speedway, arriveert een duo als versterking, terwijl een eerder aangesloten renner de rol lost.

Met het viertal draaien we prima rond, maar ook hier de aantekening dat de aanwezige Master de sterkste beurten voor zijn rekening neemt. Later spreken we af dat we elk een halve ronde kopwerk doen. Op 5 ronden voor het eind rijden we weer achterop bij de achtervolgende groep. Omdat zij in verschillende schuifjes af gaan sprinten, bestaat de finale uit rustig in het wiel zitten tot wij aan de beurt zijn. In onze finale ronde gebeurt tot de laatste bocht niets. Ik ben blijkbaar niet de enige bij wie de plotselinge temperatuurdaling, sinds de 30 graden van donderdag, zijn sporen heeft achter gelaten. Ik start de sprint in derde positie, kom nog wel naast de vice-winnaar, maar er niet overheen in een koers met een gemiddelde snelheid van 41,5 km/u.

23 juli 2013 – Baarlo

Op de voormalige 800 meter lange Speedway in Baarlo organiseren TWC De Maastrappers en TWC Olympia elke dinsdag- en donderdagavond van begin april tot half september om 19.00 uur wielerwedstrijden over 1 uur en 10 ronden. De inschrijfkosten bedragen 3 euro voor de vaste bezoeker en 4 euro voor de incidentele deelnemer, zoals ik. De temperatuur ligt ook deze avond boven de 30 graden, onweer dreigt. Toch staat een dozijn coureurs klaar om elkaar aan de rekstok te leggen op de brede snelle baan, waar ontsnappen erg lastig blijkt door de wind en het steady maar straffe tempo. Na halverwege de koers met twee teruggepakt te zijn na een redelijke poging, waag ik op 15 ronden van het eind een poging alleen. Na een aantal ronden komen twee coureurs aansluiten, maar op 4 ronden voor het eind komt alles weer bijeen. Als een voormalige vluchtgenoot met nog 2 ronden te gaan wederom de benen neemt, duik ik er later alleen achteraan. Pas op 200 meter voor de streep slaag ik erin zijn achterwiel te bereiken om, met mijn recent weer opgepakte sprint, als eerste de finishlijn te passeren. Sinds ik op water rijd kom ik juist daar vaak nog tekort.

16 maart 2013 – Baarlo

Hoewel er de afgelopen week sneeuw en ijs viel en lag, heb ik toch kunnen trainen. En ook al was de gemiddelde trainingstemperatuur een halve graad onder nul, heb ik met extra slaap, eten en minder lucht in de banden, vijf keer de lichtste Belverdere training “Simpelweg” volbracht, 13 BEL. Voldoende om af te reizen naar een wedstrijd. Voor het eerst dit jaar is het droog en warmer dan vijf graden op een koersdag, maar aanpassen aan omstandigheden hoort bij buitensport.

In de maand maart organiseert TWC Olympia op het voormalige 800 meter racecircuit ‘de Berckt’ elke zaterdag in Baarlo om 14.00 uur een trainingswedstrijd over een uur en tien ronden, ongeveer vijftig kilometer. Aan de start staan vijftig tot zestig renners uit Nederland en Duitsland. Een krachtige bries staat schuin tegen op de strook langs de finish. Ikzelf ben erg benieuwd hoe het wedstrijdverloop zal zijn.

Direct in de eerste ronden kom ik voorop met een paar renners, we worden bijgehaald. Vlak daarna rijden eerst twee man weg, waarna er nog vijf aansluiten. Wat me opviel dat er, naast eenlingen zoals ik, vooral koppels of drietallen van dezelfde vereniging aanwezig waren. Een echt ploegenspel met knechten, zoals vaak in district Zuid-Oost, ontbrak hierdoor. Van een goed georganiseerde achtervolging was dan ook geen sprake.

Na even achterin gezeten te hebben rijd ik weer naar voren langs het peloton. Tot aan de finale bestaat de koers voor mij uit het meedraaien in de achtervolging, maar het gat bleef 200 tot 300 meter. Als we dichterbij kwamen versnelde de kopgroep eenvoudig. Mijn idee om het gat met een aantal versnellingen dicht te rijden, je zult toch een keer harder moeten dan zij?, viel niet in goede aarde. Drie kwartier achtervolgen dus.

In de finale spring ik mee met elke uitlooppoging. Na het stilvallen van een forse finaleversneller voor mij, besluit ik om zelf door te trappen. Drie man weten aan te sluiten, waardoor we met vier man wegblijven van het peloton en sprinten voor plek zes tot negen. Mijn eigen finalestoot loopt spaak in de laaste bocht en in de sprint met tegenwind kan ik nog een van de inlopers passeren. Gem: 42,9 km/u, max: 54,5 km/u.

7 juli 2012 – Baarlo

Naast reguliere trainingswedstrijden op dinsdag (TWC De Maastrappers) en donderdag (TWC Olympia), organiseert laatstgenoemde wielervereniging uit Baarlo elke woensdagavond een lange, twee uur durende training op de brede ovale ‘vliegtuigbaan’ op recreatiepark de Berckt aan de Napoleonsbaan. Met een maximumsnelheid van 38 km/u in het eerste anderhalf uur, lijkt mij deze training ook geschikt voor trainingsmaat Bram. Hup, in de trein naar Blerick met bijna 30 graden, naar het oude autoracecircuit.

Langzaam druppelen de toerders, trimmers en wedstrijdrenners binnen en beginnen rondjes te rijden op het metersbrede perfecte asfalt. Na twee euro in de pot gemikt te hebben en onze namen en e-mailadressen op de lijst te hebben geschreven, zijn we ook maar begonnen met rondjes draaien. De bedoeling is dat Bram ongeveer drie kwartier tot een uur meerijdt, aangezien dit de normale trainingstijd is. Bij zijn eerste wedstrijdervaring had ik hem uitgenodigd voor een waar klimcriterium. Op zijn checklist stond dan ook de vraag: “Zit er een heuvel in?”. Ik dacht van niet.

Na het vloeiend formeren van een peloton, reden er 60 renners keurig twee aan twee. Blijkbaar is het een ongeschreven regel dat eenieder twee ronden kopwerk op zich neemt. De maximumsnelheid van 38 km/u wordt redelijk gehandhaafd, maar de laatste drie kwartier wordt dit het gemiddelde. Toch draait Bram zijn rondjes moeiteloos mee op de grote plaat. Als ik van kop af kom, ga ik hem zoeken in het peloton. Wat blijkt? Hij rijdt gewoon zelf op kop! Zeer netjes. Na anderhalf uur gaat de snelheid definitief omhoog voor een finale van 30 minuten. Zelfs nu slaagt hij erin nog een aantal ronden aan te haken.

Bij een uitval van een lokale renner vlak na het begin van het wedstrijdhalfuur, oftewel de woensdagavondsprint, spring ik mee. Ik kom met drie renners voorop. Gezien de brede snelle baan, vraag ik mij af of het uberhaupt mogelijk is om weg te rijden. Toch blijven we een tiental ronden met twee vooruit. Nadat we zijn ingelopen ga ik nog eens aan en krijg renners mee. De achterdeur in het peloton staat intussen open. Na wat uitvallen geneutraliseerd te hebben, rijden we met zes de laatste ronde in. Bij de laatste uitval plafonneer ik en begin aan de sprint voor plek twee tot en met vier. Deze kan ik wel winnen. Finale gereden, zeer tevreden.