Tag: breda-wielrennen-noord-brabant

3 juli 2011 – Breda

Gemiddelde snelheid: 41,5 km/u. Maximumsnelheid: 61,2 km/u. 32 renners aan de start van een 4,5 km lange prachtige omloop. Wel veel wind op de kant. Het hele peloton bleef uiteindelijk bij elkaar (behalve de winnaar), dus dat werd een massasprint. In eerste instantie zat ik goed geplaatst, maar in de bochtige laatste kilometer heb ik geen risico genomen: 14e plaats. 2e positie in klassement gehandhaafd.

Na een aantal wedstrijden achter elkaar afgelopen week niet veel getraind. Zeker de westrijden in Hoeven en Rijen hebben hun tol geeist. Voor vandaag had ik maar 1 doel: uitrijden bij de eerste 15 en een premiesprint meepakken. Daarvoor was het nodig op het slingerende open stuk achter op het parcours steeds goed geplaatst te zitten. Hier werd namelijk bijna elke ronde een aanval geplaatst.

Nieuwe pedalen en ketting, fiets afgesteld en overschoenen aan. Trainingsmaat B. stond bij de finish klaar met mijn reservefiets, zodat ik in het geval van een lekke band, of andersoortige pech snel kon wisselen (thanx!). Behalve de premiesprint heb ik me deze zondag beperkt tot gaatjes dichtrijden en volgen. De teller ging regelmatig boven de 50 km/u in dit sterke deelnemersveld met een aantal ploegen van 3 of 4 man. Doel gehaald, in zo’n omloop moet je niet gaan experimenteren, want je ligt er zo af: tevreden.

29 mei 2011 – Breda

Waar vorig jaar het BWF kampioenschap betwist werd op het polderparcours tussen de bonenvelden van Chaam, stond in 2011 een supersnel asfaltrondje van 1000 meter, met relatief brede wegen op het programma. Met de regen van vorig jaar, kon ook het weer niet tegengestelder, kortom: 260 keer sturen, kort optrekken en uitrollen in een stadsomgeving met lopende, droge en geveegde bochten. Dat leek me wel wat.

Aan de start van de Ronde van de Blauwe Kei stonden weliswaar 31 amateurs, maar daarvan konden slechts 9 kampioen van de Brabantse Wielerfederatie worden. Dit heeft te maken met het feit dat BWF wedstrijden, zoals het een ‘wilde bond’ betaamt, ook bevolkt worden door KNWU, TMZ, WVAN en NWB licentiehouders. Altijd een mooie mix van renners die zin hebben om die specifieke wedstrijd te rijden.

Vanaf de start werd door het peloton direct begonnen aan het spel van ontsnappen, bijhalen en stilvallen. Beter. Niks op het kantje, niks harmonica. Wel wind tegen in de finishstraat, dus de eenzame aanvallers in de eerste helft van de wedstrijd waren in het nadeel. Zelf heb ik in deze fase 3 ronden alleen vooruit gereden. Trainingsmaat B. stond namelijk klaar met zijn camera om het door hem ontworpen snelpak, met zijn naam erop op de camera vast te leggen.

Mooi, dat zat erop. Het middenstuk van de wedstrijd werd voor mij gedomineerd met volgen en de heftige intervallen door aanvallen van de gevestigde teams te overleven. Rits van mijn snel(kook)pak open en mijn helm wat losser. Tot nu toe zat ik er nog steeds bij. Wat mij dit jaar opgevallen was op de criteriumparcoursen, is dat renners deze met dezelfde rijstijl afwerkten als polderomlopen. Hier zat een mogelijkheid. Zelf rijd ik zo lang mogelijk licht en wissel ik vaak van houding met als beloning af en toe de 13.

Toen de in mijn ogen beslissende aanval vertrok ben ik er op de 11 langs het peloton met 55 km/u naar toe gereden. Ik wil alleen in een aanval zitten als ik ook wat bij kan dragen. In mijn geval is dat het snel uitbouwen van de voorsprong met hogesnelheids- kopbeurten en tussendoor herstellen. Dit gebeurde. Met 9 man los en het peloton uit zicht. Ik ging i.i.g. voor een top 10 klassering, maar tijdens het rondjes rijden realiseerde ik mij dat er slechts 3 BWF licentiehouders bij zaten.

Toen 3 andere renners ontsnapten, koos ik voor krachten sparen, ik reed immers op krediet. Ook toen de WNF kampioen (ook BWF licentiehouder) naar de 3 toe reed, moest ik passen en dit gaf ik ook bij mijn medeaanvallers aan. Ik zat aan mijn limiet en vond het wel mooi geweest. 6 ronden voor het einde kreeg ik last van kramp. Jammer dan, schoen losser en sporadisch overnemen, met de belofte de sprint als eerste aan te gaan. Achteraf was ik niet de enige met kramp, wist ik veel.

In de daguitslag eindige ik als 7^e, maar van de BWF licentiehouders eindigde ik als 2^e! Top 10 en ook nog podium. Uitermate tevreden. Je moet binnen je grenzen blijven, maar af en toe moet je ze ook overschrijden. Dit is goed afgelopen. Andere scenario’s: lossen uit de kopgroep, of alleen kunnen aanklampen met witte knokkeltjes. De 5 korte heuvelstrainingen van afgelopen week hebben hun effect niet gemist. Max: 59,7 km/u.

22 mei 2011 – Breda

Aan het vertrek stonden ongeveer 50 starters, waarvan 25 de koers  hebben uitgereden. 1200 meter klinkers, 6 bochten, waarvan 1 van 180 graden en 6 verkeersdrempels. Met 66 ronden te gaan komt dat al snel op een totaal van 380 bochten en 380 verkeersdrempels in 2 uur tijd, dus 2 uitersten in 1 week: van extreem polder naar extreem stad.

Via Venlo naar Breda gereden, onderhoud, voor mijn eerste KNWU koers bij de Amateurs. Toch heel benieuwd. Transponder om, rugnummer op en achteraan opstellen in mijn nieuwe pak. Doordat de trein vanuit Nijmegen een half uur te laat was, toch krap. Direct na het startschot ontstond er een opstopping bij de eerste bocht. Dit leek wel een cyclocross.

Na 30 kilometer begonnen al veel renners af te stappen op dit zware klinker…, drempel… en bochtenparcours. Geen zin om in een hek te vliegen. In de bochten kwam ik duidelijk te kort, net als veel anderen. De conditie was echter goed, dus ik heb de laatste helft van de wedstrijd in mijn eentje rondjes gedraaid, de rest van de bus was na aanhaken bij een snellere groep blijkbaar uitgestapt, of achter mij verdwenen.

Hoewel niet mijn wedstrijd, was het goed om te oefenen voor de Lingetrappers tijdrit. Ook een keer 80 km uitrijden leek mij een goed plan, daarnaast is het BWF kampioenschap op de Ronde van de Kei volgende week ook een criterium met veel aanzetten, wel een stuk beter lopend trouwens. Tevreden (23e). Hoorde in ieder geval bij de 25 uitrijders. Dat is ook belangrijk. Volgens MyLaps was mijn gemiddelde snelheid 41 km/u.