Tag: hoeven-wielrennen-noord-brabant

3 juli 2016 – Hoeven

23 juni 2013 – Hoeven

Vijftien graden en regen zet de verlate schaapscheerderskoude in perspectief met de loeiwarme midweekse dagen en nachten boven de twintig graden. De organisatie van de Ronde van Hoeven schotelt de veertig coureurs een driehoekige omloop van vier kilometer voor, vorig jaar het decor voor het BWF kampioenschap. Of Avanti de tegenwind op de tweede strook speciaal bestelt weet ik niet, maar wat ik wel weet is dat wegkomen met een paar renners op dit parcours een enorme inspanning vereist.

De stort en startregen wacht ik af onder een boom en, hoewel ik armstukken aan heb, vind ik het ronduit koud. Het KNMI prefereert fris. De eerste enigszins bochtige strook staat de wind in de rug, voorzichtig de hoek om tegen de wind in, waarna de wind in de zij blaast. Omdat er acht ronden lang premies verreden worden, blijft de koers gesloten. Enkel alleenstaande aanvallers krijgen enige ruimte. Als ik met de wind in de rug gebruik maak van de opgedane snelheid, draai ik single de tegenwindstrook op.

Staand op de pedalen en zo aerodynamisch mogelijk blijf ik wel vooruit, maar verbruik zo veel energie dat aanzetten met de wind in de zij niet van de grond komt. Te zwaar. Alle andere eenzame aanvallers is vandaag hetzelfde lot beschoren, zelfs de BWF Houdini’s. Twee goed samenwerkende renners lukt het op driekwart van de koers wel. Een samenhangende achtervolging komt niet tot stand. Omdat ik nog voorin zit, sprint ik, nadat ik vooraf om mijn middel gegrepen ben, toch naar de 15e plek.

In de aanloop naar de eindsprint is het voor een deel van het peloton niet ongebruikelijk net zo lang te mieren tot men op de gewenste plek zit. De weg heeft echter een beperkte breedte en met je handen aan het stuur mag veel. Ik vind dat het link wordt wanneer je je handen gebruikt om je een weg te banen. Dit heb ik de bewuste renner meteen na de finish in niet mis te verstane woorden duidelijk gemaakt. Later in de permanence heb ik hem alsnog de hand kunnen schudden. Wel koers, geen valpartij.

17 juni 2012 – Hoeven

Waar vorig jaar het BWF kampioenschap betwist werd op de kilometer van de Blauwe Kei, is het strijdperk nu de 4100 meter lange driehoekige ronde van Hoeven. Van stadscriterium naar polderomloop, jawel, polderbeulen is noodzakelijk vandaag. Hoewel het Rijk van Nijmegen gezegend is met de prachtige Ooijpolder, fiets ik daar eigenlijk nauwelijks. De reden laat zich raden. Om toch enigszins beslagen ten ijs de komen, heb ik daarom deze week viermaal een LoperKoning training ingelast. Zoals Prins Interval bijdraagt aan het ‘draaien en keren’ bij criteriums, zo kan de LoperKoning route met haar lange hellingen helpen bij het overleven van lange stukken ‘op de kant’. Althans dat is de theorie.

Na het inschrijven bij een cafe op een tweesprong langs het parcours, ging ik inrijden op een ander stuk weg. Terwijl ik dacht dat ik nog twintig minuten voor de start had, stond er een renner/toeschouwer hevig met zijn armen te zwaaien. “Kom op, opstellen, de starttijd is vervroegd!”. Ok, bedankt! Tijdens het opfietsen naar die start merkte ik dat mijn ketting niet op het grote blad wilde. Geen tijd gehad om te testen en bij te stellen. Tja, daar sta je dan. Heb je de hele week in de heuvels getraind op het rond krijgen van een polderverzet, om uiteindelijk in de polder te malen op een heuvelverzet. Dat is de praktijk.

Toch maar gestart en benieuwd hoe lang ik een hoog beentempo kon houden. Ik miste meer dan 20 % van mijn maximale verzet, dus op kop was geen optie. Gelukkig viel af en toe de snelheid weg, terwijl renners moesten lossen op het stuk wind tegen, waar de kleine plaat geen beperkende factor was. Zo kon ik de gaten stoppen en aansluiting houden bij het flink uitdunnende peloton. Dat 55 km/u met wind mee op een ’42’ mogelijk was, wist ik niet, nu wel. Mijn nieuwe compact stuur lag goed in de hand, mijn nieuwe bril keek goed en de zon scheen lekker. Ronde na ronde verdween van het bord. Voelde me wel als een antieke Mini Cooper op de snelweg.

In de finale kon ik, terwijl ik mijn shifter indrukte, op 55×11 naar voren rijden, maar om te remmen moest ik deze loslaten en de ketting weer naar het kleine blad (42) laten gaan. Op het stuk wind tegen kreeg ik het gat met twee achtervolgers grotendeels dicht, maar bij het bijhalen op het stuk tegen verviel de vaart, waardoor het peloton aan kon sluiten. In de laatste ronde was er helaas een valpartij van de winnaar van het regelmatigheids klassement van de BWF Amateurs in 2011. Gelukkig kon hij op eigen kracht opstaan, maar zijn helm kan de prullenbak in. Tijd voor mijn zomerreces. Gemiddelde snelheid 41,8 km/u en maximum snelheid 62,5 km/u. Van de meer dan 60 renners kon ik een 25e plaats bemachtigen. LoperKoning werkt.

19 juni 2011 – Hoeven

Regen….geen regen…..regen…..geen regen. Tja, nat werd je toch vandaag, of je nu boodschappen doet, of gaat koersen. Vandaag een mooie driehoekige, 4 km lange polderomloop buiten de bebouwde kom van Hoeven. Wind zou zeker een rol spelen, regen ook, kijken of ik deze wedstrijd uit kan rijden. Armstukken, beenstukken en overschoenen in de wedstrijdtas en hopen dat mijn fiets een beetje goed aankomt, zonder dat de ketting, velgen en remmen vol zand zitten.

Koud was het niet, een graad of 15, buienradar zal goede zaken gedaan hebben vandaag. Vorig jaar probeerde ik in de laatste ronde, in een alles of niet poging, voorop te blijven bij de BWF trimmers. Achter op het parcours is echter een rechte weg langs een aantal stallen waar de wind pal tegen stond, zo ook vandaag. Tegen is echter niet “op de kant”, dus degene die zo stom is om voorop te rijden is de sigaar.

Op de heenweg al een andere renner tegen het lijf gefietst, die speciaal de omlopen uitkiest. 23 amateur starters vandaag, het merendeel categorie polderbeul. Vandaag had ik mij voorgenomen om niet aan de rekstok te gaan hangen en vol gas te geven, uitstappen? Jammer dan. Toen 3 man het hazenpad gekozen hadden en een andere renner in de achtervolging ging op het slingerende stuk wind mee/tegen, ging ik in mijn eentje er achteraan op de grootste versnelling. Ze zullen toch moeten kiezen achter wie ze aanfietsen, misschien lieten ze me lopen. Ben geen erkende polderbeul, maar nee.

Toen ik overlopen werd riepen ze: “ we zijn los” , OK, was dus toch ergens goed voor. In de polder betekent dit dat de rest niet meer terug komt. De ontsnapten trokken evenwel goed door. Telkens als we in de buurt kwamen zetten ze weer aan. Zeker op het stuk wind tegen was niemand van de achtervolgers geneigd hard op kop te rijden. De tussenkomende premiesprint voor de eerste 5 meegepakt met plaats 4, maar het jagen mocht nu wel eens afgelopen zijn. Na een stuk hoge snelheid op kop wind mee, uiteindelijk, doende alsof het een helling was, het gat wind tegen gedicht en mijn fiets voor het duo koplopers geparkeerd.

Direct een nieuwe forse uitlooppoging van een ploegmaat van de ex-koplopers , die natuurlijk niet had hoeven rijden. Niet aan mij. Na een tijdje op mijn lazer gehad van de achtervolgingskapitein dat ik niet zo hard op kop moest fietsen. Ja, ongelukje, zag een wiel achter mij, maar daarachter zat blijkbaar niets. Geen probleem. Blijkbaar nog een premie meegepakt. Tijd voor de eindsprint. Wegens de gevaarlijke bocht ging ik op kop rijden, om niet vol remmend deze aan te moeten snijden. Treintje kwam langs, nou ja prima. Nog 3 man ingehaald in de eindsprint dus 7^e plaats. Uitgereden! Daarna nog even gezellig nagepraat met enkele renners in het cafe, wat als permanence diende. Net zo belangrijk. Gem: 39,7, max: 58,2 km/u.