Tag: terheijden-wielrennen-noord-brabant

20 april 2014 – Terheijden

De laatste decade van april vindt traditioneel de Ronde van Terheijden plaats op het 2300 meter lange rechthoekige parcours door het buitengebied. Met de informatie van de vernieuwde website van de Brabantse Wielerfederatie in het achterhoofd reis ik af naar de zes kilometer ten noorden van Breda gelegen woonkern. Na een aantal jaar met veel plezier onder een WFN licentie van de BWF te hebben gereden, heb ik in 2014, met het oog op koersen in Duitsland, een soortgelijke licentie aangevraagd bij de in Someren gevestigde Nederlandse Wielrenbond (NWB).

Een rondje inrijden lijkt me raadzaam, maar terug bij de finish blijkt iedereen reeds opgesteld te staan. Het is warm, de wind staat fors tegen en de wegen zijn smal. De koers is nog geen ronde oud als vijf man direct het hazenpad kiezen, gesteund door ploeggenoten die strategisch gaten laten vallen op de krappe wegen. Het enige dat mij rest is als de wiedeweerga naar voren speren. Vooraan gekomen is de kloof al fors uitgediept. Op 55×11 probeer ik het gat te dichten, maar merk al snel dat ik hiervoor de afgelopen weken simpelweg niet voldoende trainingsarbeid heb verricht.

Met scherpe bochten heb ik een stuk minder moeite sinds ik foto’s vergeleken heb van mezelf en de winnaar van het BWF klassement 2013 in dezelfde bocht. Heeft dus gewerkt. Na een spervuur van uitvallen steken nog drie renners over naar de kopgroep, zodat deze uit acht man bestaat. Gelopen koers. In de achtervolging schakel ik op een moment zelfs over naar het binnenblad. Een andere coureur pakt het proactiever aan door er in zijn eentje op uit te trekken en dit vol te houden tot de finish. De droge oostenwind zorgt voor een lange warme koers, waarin een bidon geen kwaad had gekund. Mijn slotaanval loopt spaak, maar ik ben niet gelost.

21 april 2013 – Terheijden

In de laatste decade van april staat traditioneel de Ronde van Terheijden op het BWF programma. Dit is een 2,3 kilometer lange semi-omloop met de ‘beruchte’ overhaakse visvijverbocht, waarna een lang recht stuk op de kant langs de finishlijn volgt, dat bekend staat als zwaar. Na de aankomst volgt een wel lopende bocht, maar daarna doemen een krappe haakse en een drempelchicane op voor je de aflopende grindklinkers onder het viaduct door betreedt. Aan het eind van deze strook draai je met negentig graden een smalle rechte polderweg op voor je weer bij de hoek aanbelandt die de winnaar bij de 50- vandaag een gebroken spaak en een fikse kras op zijn frame kostte.

Aan de start staan twee dozijn vertrekkers klaar voor de koers die als een stadscriterium begint en als een polderomloop eindigt. Uitremmen en aanzetten na elke bocht onder een spervuur van mini-demarrages. Achterin gestart heb ik in het bescheiden, maar hoogwaardige peloton, relatief weinig last van het harmonica effect. Er staat ook niet zo veel wind. Bij het dichtrijden van ontsnappingen bedraagt de snelheid regelmatig meer dan 50 km/u. Omdat ik bij de amateurs rijd valt het, wanneer de kopgroep gegrepen is, meestal wel even stil. Na de snelheidsverhoging van de eerste premiesprint goed verteerd te hebben, sprint ik later bij de tweede premieronde bij de eerste vijf.

Bij de derde premie, op het koppelpunt van criterium naar omloop, spring ik mee in een achtervolging en trek na de visvijverbocht hard op. Alleen arriveer ik even later bij de drie koplopers, die nog harder door beginnen te trappen. Hierdoor lopen we een behoorlijk stuk uit. Het lijkt op de beslissende slag. Een voor een beginnen echter renners over te steken en na verloop van tijd weten de meesten aan te sluiten. De rest is gezien. Vanaf nu blijft de snelheid hoog tot aan de finale waar ik geen uitval durf te plaatsen, maar kies te sprinten met een achtste plaats als resultaat. De klimkracht deze week bedraagt 20 BEL, bestaande uit Simpelweg (4x), Slingerweg en Kortweg. Gem 40,7, Max 58,3 km/u.

24 april 2011 – Terheijden

De Ronde van Terheijden is een 2,3 km lange vierkante polderomloop over rechte smalle wegen met 5 bochten, waarvan er 3 meer dan haaks. Van vorig jaar kon ik mij nog herinneren dat er relatief veel wind stond en ook de klinkerstrook was ik niet vergeten. Het doel van vandaag was dus simpel: uitrijden bij de Amateurs.

De thermometer gaf ruim 25 graden aan en de wind blies vrij hard dwars over de lange finishstrook. De stukken wind mee lagen beschut, dus daar viel minder voordeel uit te behalen. Vanaf de start lag de snelheid hoog, omdat groepjes probeerden weg te komen en weer bijgehaald werden, behalve de 2 koplopers. Zelf kwam ik ook nog even los met een aantal man, maar heb niet doorgezet, kon mijn krachten wel beter gebruiken.

Wat ik gemerkt heb dit jaar is dat tussen eenderde en de helft van de koers de slag gemaakt wordt. Daarna neemt de snelheid af. Overleven dus…. halfkoers begon echter de twijfel of ik wel zou uitrijden……de speaker riep om dat er renners in de problemen kwamen en afstapten……..afstappen? nee: doorbijten……een renner ging direct voor mij tegen de vlakte in een bocht…gat…dichtrijden…gelukkig brak het peloton daarna snel in diverse stukken: slagveld.

In de achterhoede van de koers vormde zich een comfortabele polderbus die netjes ronddraaide, met dank aan de chauffeurs. Ik heb mijn deel van het kopwerk gedaan en ben in de laatste ronde op de elf in de tweede positie de sprint aangegaan. Zo’n 150 meter voor de finish uit het wiel gekomen en met +60 km/u de sprint van deze groep gewonnen. Zo kwam de sprinttraining afgelopen vrijdag nog van pas. Tevreden.