Tag: venlo-wielrennen-limburg

25 maart 2017 – Venlo

De laatste zaterdagwedstrijd op de Herungerberg start zonovergoten en dat blijft zo. Een groot peloton maakt zich op voor een uur en tien ronden koers op de 800 meter lange brede oval. Er staat nog wind ook. Na een week Volverde training met trainingsmaat Bram van Rens ben ik benieuwd naar het effect. Ik begin in een kopgroep, maar zoals vele daarna, blijkt ook deze geen lang leven beschoren. Wel breekt het peloton zo nu en dan in stukken, waarna een hergroepering volgt. Staand op de pedalen gaat het gaten dichten relatief gemakkelijk. Blijkbaar verzuur je minder snel in een wedstrijd als je elke heuvel die je die week bent tegen gekomen staand op het buitenblad hebt gedwongen. Efficiency is heel wat anders dan effectiviteit. Als de groep aan barrels gaat kies ik voor het laatste. In de eindsprint eindig ik als 12e van 73 vertrekkers.

18 maart 2017 – Venlo

Dat de heuvels van Nijmegen en Venlo verschillen qua oorsprong is hieronder reeds beschreven, maar klimmen ze ook anders? De opgang naar de Herungerberg over de Klagenfurtlaan is met de stroken 4 – 8 – 4 % in ieder geval tamelijk bol. Een dergelijke vorm maakt het lastig om het steilste deel te ontwaren, zowel op de fiets als op de kaart. Een vergelijking met bijna 300 Nijmeegse klimvarianten blijkt slechts een overeenkomst op te leveren, de Hundisberg vanaf de Waalkade naar het terras van de Grote Markt. De Holverklef via de Pannenstraat in Groesbeek heeft wel dezelfde vorm, maar de steilste strook bedraagt slechts 6 %. Op de Herungerberg klim je dus anders dan bij Nijmegen. Ik vermoed dat tegen de terrasrand bij Venlo meer van zulke hellingen liggen, maar na een koers in de regen is het weer mooi geweest, desalniettemin 7e van de 18 starters.

11 maart 2017 – Venlo

Sinds de 4.6 aardbeving bij Goch denkt het KNMI dat de Viersenbreuk verder doorloopt naar het noorden. Boven het epicentrum bij Kessel ligt of lag, je verwacht het niet, het Versunkene Kloster, de Romeinse vesting Burgus Asperden, opgeslokt door moeder aarde, of toch het monster van Goch Ness? Tussen Rijn en Maas stroomt de Niers door het Graefenthal, bakermat van Gelderland, te midden van het Krefeld- en Venloblok. Het eerste biedt plaats aan de Niederrheinischer Höhenzug (tot +107 m), gevormd door landijs, met Nijmegen op de noordpunt. De Süchtelner Höhenzug (tot +87 m), tussen Viersen en Herongen is ontstaan door tektonische opheffing van het Venloblok. Op de Herungerberg fiets je dus feitelijk op de noordelijkste echte bergflank van Nederland. Het parcours is echter vlak en in de massasprint finish ik als 16e van de 67 starters.

15 maart 2015 – Venlo

Tamelijk guur en heel anders dan vorige week start deze zondag. Met de eerste nationale koersen op de kalender ben ik heel benieuwd naar het deelnemersveld van de eerste van de twee door TWC Noord-Limburg georganiseerde trainingswedstrijden op de Herungerberg. De baan ligt niet helemaal droog. Omdat een klein tiental renners zich heeft ingeschreven, besluit de jury dat de eerste veertig minuten in slagorde afgelegd worden. De wind waait uit een andere hoek dan vorige week. De afwisseling loopt gesmeerd met iedereen een ronde op kop. Het Baarlo-op-woensdag principe, alleen met een hogere snelheid, boven de 40 km/u. De setting lijkt nog het meeste op ronddraaien in een kopgroep. Na een van mijn kopbeurten trekt een van de twee aanwezige duo’s flink door en moet ik alle zeilen bijzetten om de tempowisseling bij te benen. Het spel is op de wagen. Als de snelheid wegvalt plaats ik een uitval en met twee ronden te gaan nog een. Het mag niet baten. In de sprint eindig ik als vierde op de nieuwe Herungerbergerring.

28 maart 2015 – Venlo

Vandaag helaas te weinig renners om te starten in verband met de aanhoudende regen.

7 maart 2015 – Venlo

Het project dat een aantal jaren geleden begon met het opknappen van de oude Speedway De Berckt heeft geleid naar een spiksplinternieuwe 800 meter lange oval op de Herungerberg in Venlo. De volgorde is terecht: eerst wielrenners en wedstrijden, daarna een baan. Hoewel het sportpark en de banen pas half mei officieel geopend worden, kan alvast testen geen kwaad natuurlijk. De zon schijnt en aan het vertrek staat een peloton van veertig renners, klaar voor een uur koers en tien ronden. Typisch aan een oval zijn de lange bochten waar de wind altijd van opzij in je wielen blaast. Het asfalt is loeisnel, nog sneller dan op de Berckt. Hier kan ik mooi uit de voeten op 55×11. Echt wegkomen lijkt me een onmogelijke opgave, maar toch probeer ik het een aantal keren. Het leuke is dat steeds wel enkele renners oversteken, zodat de koers eigenlijk nooit op slot gaat. In de finale kom ik, enigszins lucky, terecht in een kopgroep van negen renners, die definitief afstand weet te nemen van het peloton. Op twee ronden van het einde zie ik de latere winnaar aanzetten, maar kan niet aan zijn achterwiel te geraken. De kopgroep knalt in delen uit elkaar en ik rol alleen als vijfde over de streep.