Everdenberg

21 juli 2013 – Oosterhout (NB)

Pling, pling, ploing! doen een aantal van de twee keer zesendertig spaken van mijn nieuwe wielen als ik op de fiets spring. Zesendertig? Das ouderwets! Klopt helemaal. Is dat wel Aero? Je bedoelt Aero als in aerodynamische zadelpen? Of nog beter, aerodynamische bidons. Toen ik vorige week een crankstel uit de Adamas AX groep in handen had, waar de spider van de voorbladen op groeven van de (stalen, dat gelukkig nog wel) trapas gestoken dient te worden, waande ik mij dertig jaar terug in de tijd, toen Aero hartstikke hip was. De dagen van Biopace en Positron.

De drie dingen die wielrenners in crisistijd moesten overtuigen toch maar iets nieuws aan te schaffen waren: ovale kettingbladen, niet continu maar digitaal schakelen en afgeplatte of weggewerkte componenten. You mean Rotor, Di2, Propel? Tegelijkertijd wordt met een tweede vernieuwing het aerovoordeel weer rap ingeleverd met plus size frames, buitenboord lagers en holle traparmen als boomstammen. Helemaal als je nog eens vrolijk een verplichte rode digipuist aan je slanke vork bindt. Toch ben ik wel degelijk blij met hoge velgen, klikpedalen, sti schakelen en dual pivot remmen.

Vooraan starten zit er vandaag niet in, dus wurm ik mij vrij snel langs het peloton van vijfenzestig renners naar voren om te testen hoe de handgespaakte wielen bevallen. De eerste openbaring is dat kogels en conussen veel beter sturen dan machinelagers. Daarnaast zorgt het grotere aantal spaken dat mijn velg niet meer tegen de remblokken dreigt te lopen bij het staan op de pedalen. Naar mijn mening heb je wel veel profijt van een hogere (Aero!) velg, omdat deze tegelijkertijd steviger en aerodynamischer is dan een lage. Al vrij snel zit ik mee in een ontsnapping.

Bij het op hoge snelheid aan het wiel rijden merk ik een klein negatief verschil t.o.v. minder en platte spaken, maar bij de broodnodige versnellingen wordt mij duidelijk dat ik met minder spaken het energievoordeel van minder luchtweerstand weer inlever voor een verlies aan krachtoverbrenging door een slapper wiel. Krijg nou wat. Als de tweede tussenspurt zich aandient, besluit ik mee te versnellen en pak de tweede plaats. De temperatuur is opgelopen tot boven de dertig graden, maar het koersbeeld is hetzelfde als vorige week met kleine wegrijdende groepjes.

Af en toe rijd ik mee en een andere keer achtervolg ik. Wanneer de latere winnaar aan kop komt en aanstalten maakt op de pedalen te gaan staan, is het hele peloton er als de kippen bij om luid kakelend aan te pikken. Hoge bomen vangen veel wind. Een van de grote nadelen van aerowielen is dat ze nogal gevoelig zijn voor, u raadt het nooit.., wind. Laat die tunnelvisie, zou Stealth geen kansrijk concept zijn om Aero op te volgen? Het opmaken van de uitslag kan namelijk al zonder jury en fotofinish. De onzichtbaarheid zal de sponsors in ieder geval minder bevallen dan de renners.

Hoewel de wind zich koest houdt vandaag is het niet windstil. Ik verbaas mij in de bochten dat de veranderende windrichting minder invloed heeft op mijn voorwiel. Bij platte spaken is het verschil in windoppervlak ad hoc. Bij ronde spaken is er helemaal geen verschil. Helemaal optimaal. Hoewel ik mij als tweede plaats bij een volgende tussenspurt, zal ik toch eens moeten sparen. Maar niet nu, want een achttal renners forceert een in potentie beslissende ontsnapping, die pas met een goed samenwerkend peloton geneutraliseerd kan worden.

Een opvolgende kleinere kopie kan ik staand op de pedalen met veel moeite inrekenen. Het lijkt erop dat de koers in een massasprint gaat eindigen, ware het niet dat een eenzame hardrijder de benen neemt als het complete peloton op twee ronden voor het eind stilvalt. Je benen stilhouden vooraan een peloton in deze fase van de wedstrijd zou eigenlijk verboden moeten worden. Alles schuift ineen. Nadat ik de uitloper gegrepen heb, houd ik de snelheid hoog en stuur voor de laatste bocht naar buiten om rond de begin twintigste plaats te finishen.

14 juli 2013 – Oosterhout (NB)

Om de relatief rustige zomerperiode te overbruggen wordt dit jaar voor het eerst de driedelige zomercompetitie op het industrieterrein in Oosterhout Everdenberg georganiseerd, genaamd GP Wim de Vos. Een voorjaarsgevoel in de zomer, een gemixt peloton met meer dan zeventig deelnemers uit de drie BWF klassen, aangevuld met andere renners. Het parcours heeft een lengte van 1500 meter en is bedekt met goed lopend asfalt. Alle bochten kun je doortrappen. Op de lange derde parcourszijde staat de wind enigszins tegen, maar op de lange finishstraat juist in de rug.

In de zomer starten om half elf heeft als voordeel dat het dan nog niet zo warm is, zestien graden. Het grootste voordeel vandaag is natuurlijk dat je ’s middags de Touretappe naar de Mont Ventoux kunt kijken. Omdat de wegen voor een industrieparcours niet bijzonder breed zijn, besluit ik redelijk vooraan te starten. Onderweg vinden drie tussensprints plaats, waaraan ik wil deelnemen. Focusshift, want het fietst lekkerder. Al vrij snel slaag ik erin in de spits te verschijnen om mee te doen met de talrijke aanvalspogingen in het begin van de koers.

Tot aan de eerste tussensprint rijd ik in een kopgroep, die zich tweehonderd meter voor het peloton bevindt. Als eerste draai ik de lange finishstraat op en ga van kop af aan, maar houd stand tot de finish. Met het peloton op de hielen is de ontsnapping wel gedaan. Vanaf nu beperk ik mij tot het mee springen met uitlooppogingen. Zomaar wegrijden zal niet lukken, maar je weet het nooit. Nog voorin wacht ik bij de tweede tussensprint tot een andere renner aanzet. Een beetje wringen leidt naar de tweede plaats. Het tempo gaat omhoog en nu volgen enkele serieuze aanvallen.

Een aantal uitlooppogingen kan ik neutraliseren, maar halverwege de koers blijkt mijn traptegoed op als ik boven de vijftig bij een kopgroep probeer aan te sluiten. Met een zeer beperkte trainingsomvang van de afgelopen twee weken is dit niet vreemd. Met twee man licht vooruit vindt achterin het peloton een grote valpartij plaats. Mijn mening om te wachten wordt gelukkig gedeeld, ook al lopen de twee koplopers hierbij uit. In de massasprint voor de derde plaats is het proppen, maar met een topsnelheid van 71,0 km/u behaal ik een achttiende stek met 43,3 km/u gemiddeld.