Nedereindse Berg

15 augustus 2015 – Nieuwegein

Back op de Berg na al het heuvelmeten in de CyclingWebNL Competitie met een volgende deelname in de B-categorie.

24 mei 2015 – Nieuwegein

Zonder warme doordeweekse smogdeken kan de temperatuur in het weekend dus nog steeds onder nul. Als een van de weinigen van het twee dozijn sterke A-peloton trek ik dus gewoon beenstukken aan. Geen golven op de Nedereindse Plas, want de wind is compleet absent. Omdat ik de dag ervoor mijn achterwiel gespaakt heb met een nieuwe velg, houd ik rekening met enige offset. Ook weet ik niet zeker of mijn spaakkunsten voldoende zijn om wedstrijdbelasting te weerstaan. Fabriekswielen worden meestal knalstrak en met compleet verkrampte spaken geleverd. Staal is elastisch en volgens mij geeft half aanspannen het meest responsive design, maar dat zal dus vandaag moeten blijken.

16 mei 2015 – Nieuwegein

Dat is pech, zon weg. De wolken hangen na een prachtige week praktisch tot op de straat. Vooruit in de miezer naar de Nedereindse Berg, waar de wind een stuk minder sterk waait, dan vorige week zaterdag. Gelukkig heb ik standaard beenstukken, oversokken en een koerspetje voor onder de helm in de tas. Hoewel de IJsheiligen voorbij zijn, kan het nog steeds vriezen of dooien. De A’s en B’s rijden samen in een peloton van zo’n dertig renners. Omdat ik de laatste weken steeds de goede ontsnapping moest missen, besluit ik zelf het moment te kiezen. Na een tiental uitvallen, zie ik een renner heuvelop versnellen en pik aan. Deze keer draai ik wel mee en (te) langzaam lopen we uit op het peloton. Daarom weten (nog) zeven renners tot aan de finale toe, in schuifjes definitief de aansluiting te maken. Als het in de laatste ronde in de bovenste bocht alsnog proppen wordt in de sprint, vind ik het mooi geweest en eindig als zevende.

9 mei 2015 – Nieuwegein

Wat mobilegeddon ook precies mogen inhouden. Feit is dat ik recent beschik over een nieuwe fiets, nieuwe laptop, nieuwe GSM telefoon, nieuwe simkaart, nieuwe KNWU basiskaart, nieuw WordPress template en twee kapotte smartphones. Naar Utrecht met de trein betekent dit weekend standaard omreizen via Den Bosch. De OESO heeft in een rapport over (tegenvallende) meeropbrengst van de Nederlandse steden nog maar eens aangegeven dat deze beter met elkaar verbonden dienen te worden. Internationaal zijn de werkelijke intercity verbindingen gewoon ondermaats. Het lijkt me ook niet meer dan terecht dat Schiphol de kosten van falende aanvoer niet mag doorberekenen. De KLM gaat noodgedwongen weer met bussen rijden vanaf Nijmegen, ook al ligt er in theorie een directe treinverbinding met de luchthaven.

Onderweg van Den Bosch naar Utrecht zie ik de bomen steeds schever waaien. Op de Nedereindse Berg, waar de A’s en de B’s apart starten staat de wind pal mee op de klim, zodat je eenvoudig de helling opgeblazen wordt. Met meer dan twee dozijn renners in de hoogste categorie duurt het niet lang voordat de B’s worden gedubbeld. In de lange smalle passage langs het uitgerekte lint laat een aantal renners onverwachts lopen, waardoor de groep in twee stukken breekt. Aan mijn klimvermogen heb ik vandaag niets en omgaan met constante dwarswind zal ik waarschijnlijk nooit leren, aangezien ik niet ben opgegroeid in de nationale nederlanden, maar in de regionale opperlanden. Toch maar achtervolgen dan, omdat het voorste deel van het peloton eigenlijk nauwelijks wegrijdt. Na een tijd meegedraaid te hebben spring ik weg, maar door de harde wind val ik na drie omlopen gewoon stil, waarna ik de finaleronden rustig uitrijd.

18 en 19 april 2015 – Nieuwegein

Na een flink aantal opeenvolgende regenweekenden en een doordeweekse, niet door het KNMI erkende, orkaan, schijnt de zon als nooit tevoren. Hup, in de trein naar de Nedereindse Berg, waar elke zaterdag om 13.00 uur een koers van start gaat. Zoals gewoon op zaterdagen rijden de A en de B samen. Trainingsmaat Bram kan tactisch aan de slag in de C categorie. Tot drie keer toe doe ik een uitlooppoging om een breuk te forceren, echter zonder resultaat. Bij het oversteken naar de wel ontstane kopgroep, schieten twee renners uit mijn wiel, maar aanpikken is een brug te ver. Het waait behoorlijk en ik ben van plan morgen nogmaals af te reizen naar de Berg. Bram rijdt zijn wedstrijd netjes uit. In de laatste ronden neutraliseer ik enkele aanvallen, om bij de laatste op het steilste stuk van de Berg uit het wiel te schieten, waarna ik als eerste eindig van de achtervolgende groep.

Zondagochtend is het om 8 uur wederom zonnig, maar het zou me niets verbazen als de Groesbeekse heuvels zijn bezocht door vorst aan de grond. Beenstukken aan dus. A en B rijdt apart vandaag, beide zo’n twintig renner sterk. Na de drie vruchteloze aanvallen van gisteren besluit ik nu wel voorin te blijven, maar enkel mee te sluipen met uitbraken, om de beslissende af te wachten, of over te steken. De wind houdt zich bij uitzondering opvallend stil. Tijdens het oversteken naar een kansrijke uitloop van vier renners, passeer ik enkele terugvallers, maar plafonneer als een in mijn wiel meegeslopen renner een professionele jump plaatst bergop. Das pech, kopgroep weg. Na mezelf mee te hebben laten drijven in het peloton, ram ik in de laatste ronde zo hard mogelijk de helling op. Omdat slechts een renner boven uit mijn wiel tevoorschijn komt, kan ik, zonder te hoeven jakkeren, uitrollen naar een zesde plek.