Herungerberg

25 maart 2017 – Venlo

De laatste zaterdagwedstrijd op de Herungerberg start zonovergoten en dat blijft zo. Een groot peloton maakt zich op voor een uur en tien ronden koers op de 800 meter lange brede oval. Er staat nog wind ook. Na een week Volverde training met trainingsmaat Bram van Rens ben ik benieuwd naar het effect. Ik begin in een kopgroep, maar zoals vele daarna, blijkt ook deze geen lang leven beschoren. Wel breekt het peloton zo nu en dan in stukken, waarna een hergroepering volgt. Staand op de pedalen gaat het gaten dichten relatief gemakkelijk. Blijkbaar verzuur je minder snel in een wedstrijd als je elke heuvel die je die week bent tegen gekomen staand op het buitenblad hebt gedwongen. Efficiency is heel wat anders dan effectiviteit. Als de groep aan barrels gaat kies ik voor het laatste. In de eindsprint eindig ik als 12e van 73 vertrekkers.

18 maart 2017 – Venlo

Dat de heuvels van Nijmegen en Venlo verschillen qua oorsprong is hieronder reeds beschreven, maar klimmen ze ook anders? De opgang naar de Herungerberg over de Klagenfurtlaan is met de stroken 4 – 8 – 4 % in ieder geval tamelijk bol. Een dergelijke vorm maakt het lastig om het steilste deel te ontwaren, zowel op de fiets als op de kaart. Een vergelijking met bijna 300 Nijmeegse klimvarianten blijkt slechts een overeenkomst op te leveren, de Hundisberg vanaf de Waalkade naar het terras van de Grote Markt. De Holverklef via de Pannenstraat in Groesbeek heeft wel dezelfde vorm, maar de steilste strook bedraagt slechts 6 %. Op de Herungerberg klim je dus anders dan bij Nijmegen. Ik vermoed dat tegen de terrasrand bij Venlo meer van zulke hellingen liggen, maar na een koers in de regen is het weer mooi geweest, desalniettemin 7e van de 18 starters.