10 april 2016 – Breda
Een aantrekkelijke koers om te rijden vandaag, deze keer een A-koers op het industrieterrein Moleneind, dat normaal gebruikt wordt voor de trainingswedstrijden van de Brabantse Wielerfederatie.
Auteur: Rob Duchateau
-
Rijsbergen-Oekel
3 april 2016 – Rijsbergen
Haspelen aan de staart van de stoet, beelden door vaste BWF fotograaf/jurylid Ad de Bruijn. Voor het eerst in 21 maanden weer een koers bij de amateurs gereden. Een prachtige omloop in Rijsbergen.
-
Moleneind
20 maart 2016 – Breda
Betere weermannen daar? Door de verschoven winters start het BWF seizoen tegenwoordig twee weken later lijkt het. Vandaag de derde in de serie van vier oefenkoersen. En dat oefenen is nodig voor mij. De afgelopen tien maanden heb ik er namelijk slechts twee gereden. De mooie zomer heb ik onder andere gebruikt om alle klimmen op de Nijmeegse stuwwal te meten en te fotograferen. De oude fotoset stamde uit 2008. Na de korte klimtijdrit op de Voerweg tijdens de Stevensloop vorige week is dit toch iets anders. De inschrijf- en startprocedure is in ieder geval niet gewijzigd. Een groep van zes koplopers vertrekt al vroeg in de wedstrijd, om nog voor halfkoers het vijftig koppen tellende peloton te dubbelen. Ik vind het prima. Zes ronden voor het einde met korting afsprinten dus. Om de massaspurt te ontlopen spring ik mee met diverse uitvallen, maar renners in een gelapt peloton zitten niet voor niets daar. Ik kan in ieder geval het verschil niet maken, want finales kun je alleen trainen door ze te rijden, niet anders. Nee, ook niet op de Nederrijnse Heuvelrug bij Nijmegen. Toch iets gemist.
-
Bike Challenge Giro Gelderland
14 maart 2016 – Nijmegen
In het kader van de Giro Gelderland organiseert de Stevensloop als side-event een korte tijdrit van 400 meter op de Voerweg in het centrum van Nijmegen. Dit wordt sprinten tegen de Strava mannen tussen de St. Nikolaaskapel en de Belvedere door. Tot aan 5 januari, toen de regen begon, heb ik structureel kunnen trainen op de Nachtslot routes, maar daarna werd het ronduit onregelmatig. De tijd heb ik gebruikt om een aantal, afgelopen jaren opgemerkte, fenomenen, zoals klimspanning, te verklaren in het Opbergmodel. Trainen in de heuvels van Nederland. Van de week een aantal keer de route Bruurweg ’16 verlegd door, in plaats van de Grotestraat en Lindenberg, de Voerweg te bestijgen. Dit wordt de kleine 42T plaat, zeker als een pijnlijk koude-windoor zich donderdag aandient. Binnen foute ansichtkaarten tekenen dan maar, totdat het wegtrekt. Omdat de zon schittert en het kort is, van start gegaan. Gemiddeld 37 km/u op 4 seconden van de winnaar.
-
Rund ums Tönnissen Center
23 augustus 2015 – Kleve
-
Nedereindse Berg
15 augustus 2015 – Nieuwegein
Back op de Berg na al het heuvelmeten in de CyclingWebNL Competitie met een volgende deelname in de B-categorie.
24 mei 2015 – Nieuwegein
Zonder warme doordeweekse smogdeken kan de temperatuur in het weekend dus nog steeds onder nul. Als een van de weinigen van het twee dozijn sterke A-peloton trek ik dus gewoon beenstukken aan. Geen golven op de Nedereindse Plas, want de wind is compleet absent. Omdat ik de dag ervoor mijn achterwiel gespaakt heb met een nieuwe velg, houd ik rekening met enige offset. Ook weet ik niet zeker of mijn spaakkunsten voldoende zijn om wedstrijdbelasting te weerstaan. Fabriekswielen worden meestal knalstrak en met compleet verkrampte spaken geleverd. Staal is elastisch en volgens mij geeft half aanspannen het meest responsive design, maar dat zal dus vandaag moeten blijken.
16 mei 2015 – Nieuwegein
Dat is pech, zon weg. De wolken hangen na een prachtige week praktisch tot op de straat. Vooruit in de miezer naar de Nedereindse Berg, waar de wind een stuk minder sterk waait, dan vorige week zaterdag. Gelukkig heb ik standaard beenstukken, oversokken en een koerspetje voor onder de helm in de tas. Hoewel de IJsheiligen voorbij zijn, kan het nog steeds vriezen of dooien. De A’s en B’s rijden samen in een peloton van zo’n dertig renners. Omdat ik de laatste weken steeds de goede ontsnapping moest missen, besluit ik zelf het moment te kiezen. Na een tiental uitvallen, zie ik een renner heuvelop versnellen en pik aan. Deze keer draai ik wel mee en (te) langzaam lopen we uit op het peloton. Daarom weten (nog) zeven renners tot aan de finale toe, in schuifjes definitief de aansluiting te maken. Als het in de laatste ronde in de bovenste bocht alsnog proppen wordt in de sprint, vind ik het mooi geweest en eindig als zevende.
9 mei 2015 – Nieuwegein
Wat mobilegeddon ook precies mogen inhouden. Feit is dat ik recent beschik over een nieuwe fiets, nieuwe laptop, nieuwe GSM telefoon, nieuwe simkaart, nieuwe KNWU basiskaart, nieuw WordPress template en twee kapotte smartphones. Naar Utrecht met de trein betekent dit weekend standaard omreizen via Den Bosch. De OESO heeft in een rapport over (tegenvallende) meeropbrengst van de Nederlandse steden nog maar eens aangegeven dat deze beter met elkaar verbonden dienen te worden. Internationaal zijn de werkelijke intercity verbindingen gewoon ondermaats. Het lijkt me ook niet meer dan terecht dat Schiphol de kosten van falende aanvoer niet mag doorberekenen. De KLM gaat noodgedwongen weer met bussen rijden vanaf Nijmegen, ook al ligt er in theorie een directe treinverbinding met de luchthaven.
Onderweg van Den Bosch naar Utrecht zie ik de bomen steeds schever waaien. Op de Nedereindse Berg, waar de A’s en de B’s apart starten staat de wind pal mee op de klim, zodat je eenvoudig de helling opgeblazen wordt. Met meer dan twee dozijn renners in de hoogste categorie duurt het niet lang voordat de B’s worden gedubbeld. In de lange smalle passage langs het uitgerekte lint laat een aantal renners onverwachts lopen, waardoor de groep in twee stukken breekt. Aan mijn klimvermogen heb ik vandaag niets en omgaan met constante dwarswind zal ik waarschijnlijk nooit leren, aangezien ik niet ben opgegroeid in de nationale nederlanden, maar in de regionale opperlanden. Toch maar achtervolgen dan, omdat het voorste deel van het peloton eigenlijk nauwelijks wegrijdt. Na een tijd meegedraaid te hebben spring ik weg, maar door de harde wind val ik na drie omlopen gewoon stil, waarna ik de finaleronden rustig uitrijd.
18 en 19 april 2015 – Nieuwegein
Na een flink aantal opeenvolgende regenweekenden en een doordeweekse, niet door het KNMI erkende, orkaan, schijnt de zon als nooit tevoren. Hup, in de trein naar de Nedereindse Berg, waar elke zaterdag om 13.00 uur een koers van start gaat. Zoals gewoon op zaterdagen rijden de A en de B samen. Trainingsmaat Bram kan tactisch aan de slag in de C categorie. Tot drie keer toe doe ik een uitlooppoging om een breuk te forceren, echter zonder resultaat. Bij het oversteken naar de wel ontstane kopgroep, schieten twee renners uit mijn wiel, maar aanpikken is een brug te ver. Het waait behoorlijk en ik ben van plan morgen nogmaals af te reizen naar de Berg. Bram rijdt zijn wedstrijd netjes uit. In de laatste ronden neutraliseer ik enkele aanvallen, om bij de laatste op het steilste stuk van de Berg uit het wiel te schieten, waarna ik als eerste eindig van de achtervolgende groep.
Zondagochtend is het om 8 uur wederom zonnig, maar het zou me niets verbazen als de Groesbeekse heuvels zijn bezocht door vorst aan de grond. Beenstukken aan dus. A en B rijdt apart vandaag, beide zo’n twintig renner sterk. Na de drie vruchteloze aanvallen van gisteren besluit ik nu wel voorin te blijven, maar enkel mee te sluipen met uitbraken, om de beslissende af te wachten, of over te steken. De wind houdt zich bij uitzondering opvallend stil. Tijdens het oversteken naar een kansrijke uitloop van vier renners, passeer ik enkele terugvallers, maar plafonneer als een in mijn wiel meegeslopen renner een professionele jump plaatst bergop. Das pech, kopgroep weg. Na mezelf mee te hebben laten drijven in het peloton, ram ik in de laatste ronde zo hard mogelijk de helling op. Omdat slechts een renner boven uit mijn wiel tevoorschijn komt, kan ik, zonder te hoeven jakkeren, uitrollen naar een zesde plek.
-
Herungerberg
15 maart 2015 – Venlo
Tamelijk guur en heel anders dan vorige week start deze zondag. Met de eerste nationale koersen op de kalender ben ik heel benieuwd naar het deelnemersveld van de eerste van de twee door TWC Noord-Limburg georganiseerde trainingswedstrijden op de Herungerberg. De baan ligt niet helemaal droog. Omdat een klein tiental renners zich heeft ingeschreven, besluit de jury dat de eerste veertig minuten in slagorde afgelegd worden. De wind waait uit een andere hoek dan vorige week. De afwisseling loopt gesmeerd met iedereen een ronde op kop. Het Baarlo-op-woensdag principe, alleen met een hogere snelheid, boven de 40 km/u. De setting lijkt nog het meeste op ronddraaien in een kopgroep. Na een van mijn kopbeurten trekt een van de twee aanwezige duo’s flink door en moet ik alle zeilen bijzetten om de tempowisseling bij te benen. Het spel is op de wagen. Als de snelheid wegvalt plaats ik een uitval en met twee ronden te gaan nog een. Het mag niet baten. In de sprint eindig ik als vierde op de nieuwe Herungerbergerring.
28 maart 2015 – Venlo
Vandaag helaas te weinig renners om te starten in verband met de aanhoudende regen.
-
Vorstengrafdonk
8 maart 2015 – Oss
Het eerste lenteweekend nodigt uit tot een tweede koers. In Oss vandaag de laatste wedstrijd in de voorjaarsserie. Enkel in 2010 ben ik later weer begonnen na de winter. Kwestie van kalm aanpikken. Ook vanochtend ligt het strooizout nog gewoon op straat. De pannenkoeken van vorige week blijken trouwens stroopwafels te zijn, aldus de organisator. Direct na de start barst de koers los. Duidelijk een generale repetitie voor de naderende nationale criteriums. De wind staat dwars op de lange parcourszijde, harken op het kantje dus. Ook het positioneren is van belang. Echt gewrongen wordt er niet, maar met een wedstrijd in de benen vind ik een uur aanklampen wel voldoende. Blijkbaar is de accu nog niet geheel opgeladen na gisteren. Dit had ik ook niet verwacht overigens met een beperkte training. Toch prima weer en dichtbij. Voor de verlichte trainingen in Nijmegen en Groesbeek heb ik beslag weten te leggen op een tweede Van Tuyl cyclocrosser. Deze ben ik op dit moment aan het aanpassen.
-
Herungerberg
7 maart 2015 – Venlo
Het project dat een aantal jaren geleden begon met het opknappen van de oude Speedway De Berckt heeft geleid naar een spiksplinternieuwe 800 meter lange oval op de Herungerberg in Venlo. De volgorde is terecht: eerst wielrenners en wedstrijden, daarna een baan. Hoewel het sportpark en de banen pas half mei officieel geopend worden, kan alvast testen geen kwaad natuurlijk. De zon schijnt en aan het vertrek staat een peloton van veertig renners, klaar voor een uur koers en tien ronden. Typisch aan een oval zijn de lange bochten waar de wind altijd van opzij in je wielen blaast. Het asfalt is loeisnel, nog sneller dan op de Berckt. Hier kan ik mooi uit de voeten op 55×11. Echt wegkomen lijkt me een onmogelijke opgave, maar toch probeer ik het een aantal keren. Het leuke is dat steeds wel enkele renners oversteken, zodat de koers eigenlijk nooit op slot gaat. In de finale kom ik, enigszins lucky, terecht in een kopgroep van negen renners, die definitief afstand weet te nemen van het peloton. Op twee ronden van het einde zie ik de latere winnaar aanzetten, maar kan niet aan zijn achterwiel te geraken. De kopgroep knalt in delen uit elkaar en ik rol alleen als vijfde over de streep.
-
Vorstengrafdonk
1 maart 2015 – Oss
Hoewel deze winter niet koud, maar normaal is verlopen, heeft het veel geregend en ’s nachts ook een normaal aantal keren gevroren, zeker in het zuidoosten van het land. De wegen zijn natuurlijk niet gladder van ijs van -10, dan van -1 graden Celsius, dus in plaats van het rekenkundige gemiddelde hanteer ik het Stro(oi)mangetal. Hoe vaak is er kans op gladheid? Die kans viel relatief vaak in het weekend, zodat deze zondag de eerste in zeven weken is, waarop het met zekerheid niet glad is. Mijn laatste koers vond plaats op de kortste dag van het vorige jaar. Dit betekent in Oss direct meer dan twee uur koersen. Dat ben ik zowiezo niet van plan. Tussen de 50 en 70 kilometer, ofwel 70 tot 100 minuten vind ik meer dan genoeg. Snap verlenging in het voetbal dan ook nooit. Films van meer dan 90 minuten? Kwestie van meer keuzes maken bij de montage. De elites trainen hier echter voor koersen tot wel 160 kilometer.
In verband met de structurele opbouw van het Nachtslot en het fietsenpark heeft de training tijdens deze periode op een laag pitje gestaan. Daarom heb ik met mezelf afgesproken dat ik maximaal anderhalf uur mee mag doen vandaag. Omdat de Vorstengrafdonk gesitueerd is op de noordkaap van de Peel, staat er doorgaans een stevige wind. Mijn verwachting is dat niet zozeer mijn benen, maar mijn rompspieren de inspanning zullen limiteren. Dit is ook het geval. Ik weet dat je in de winter ‘core stability’ training moet doen thuis op een matje, klopt. De twee sterkste renners beslissen in de eerste tien minuten de koers. Dat gaat wel heel makkelijk, dus bevind ik mij alsnog vooraan in het peloton. Als ik achter me kijk, zie ik een renner van het grootste netwerk systematisch passen met een blik van “de computer zegt nee”. Ctrl + ESC.
Als later de inmiddels viermans kopgroep ver uit het zicht is, gaat meedrijven vrij eenvoudig. Het lastigste stuk betreft de derde parcourszijde, te meer omdat iemand daar blijkbaar een onzichtbare pannenkoekenfabriek is begonnen. Tijdens draaien op de kant is dergelijke prikkeling van je maag niet prettig. Na een aantal onderdrukte uitbraakpogingen vind ik het mooi geweest en posteer me achteraan de stapel. Er wordt trouwens zeer netjes gereden, zodat het lekker inkomen is. Als de snelheid richting de finale weer omhoog gaat, stap ik na de met mijzelf afgesproken anderhalf uur af, lever mijn rugnummer in en fiets door het voorjaarszonnetje naar station Oss. Het mooi begin van een nieuw seizoen. Hoog tijd om de Nachtslot trainingen weer te intensiveren.
Klim bij Nijmegen 