Auteur: Rob Duchateau

15 augustus 2015 – Nieuwegein

Back op de Berg na al het heuvelmeten in de CyclingWebNL Competitie met een volgende deelname in de B-categorie.

24 mei 2015 – Nieuwegein

Zonder warme doordeweekse smogdeken kan de temperatuur in het weekend dus nog steeds onder nul. Als een van de weinigen van het twee dozijn sterke A-peloton trek ik dus gewoon beenstukken aan. Geen golven op de Nedereindse Plas, want de wind is compleet absent. Omdat ik de dag ervoor mijn achterwiel gespaakt heb met een nieuwe velg, houd ik rekening met enige offset. Ook weet ik niet zeker of mijn spaakkunsten voldoende zijn om wedstrijdbelasting te weerstaan. Fabriekswielen worden meestal knalstrak en met compleet verkrampte spaken geleverd. Staal is elastisch en volgens mij geeft half aanspannen het meest responsive design, maar dat zal dus vandaag moeten blijken.

16 mei 2015 – Nieuwegein

Dat is pech, zon weg. De wolken hangen na een prachtige week praktisch tot op de straat. Vooruit in de miezer naar de Nedereindse Berg, waar de wind een stuk minder sterk waait, dan vorige week zaterdag. Gelukkig heb ik standaard beenstukken, oversokken en een koerspetje voor onder de helm in de tas. Hoewel de IJsheiligen voorbij zijn, kan het nog steeds vriezen of dooien. De A’s en B’s rijden samen in een peloton van zo’n dertig renners. Omdat ik de laatste weken steeds de goede ontsnapping moest missen, besluit ik zelf het moment te kiezen. Na een tiental uitvallen, zie ik een renner heuvelop versnellen en pik aan. Deze keer draai ik wel mee en (te) langzaam lopen we uit op het peloton. Daarom weten (nog) zeven renners tot aan de finale toe, in schuifjes definitief de aansluiting te maken. Als het in de laatste ronde in de bovenste bocht alsnog proppen wordt in de sprint, vind ik het mooi geweest en eindig als zevende.

9 mei 2015 – Nieuwegein

Wat mobilegeddon ook precies mogen inhouden. Feit is dat ik recent beschik over een nieuwe fiets, nieuwe laptop, nieuwe GSM telefoon, nieuwe simkaart, nieuwe KNWU basiskaart, nieuw WordPress template en twee kapotte smartphones. Naar Utrecht met de trein betekent dit weekend standaard omreizen via Den Bosch. De OESO heeft in een rapport over (tegenvallende) meeropbrengst van de Nederlandse steden nog maar eens aangegeven dat deze beter met elkaar verbonden dienen te worden. Internationaal zijn de werkelijke intercity verbindingen gewoon ondermaats. Het lijkt me ook niet meer dan terecht dat Schiphol de kosten van falende aanvoer niet mag doorberekenen. De KLM gaat noodgedwongen weer met bussen rijden vanaf Nijmegen, ook al ligt er in theorie een directe treinverbinding met de luchthaven.

Onderweg van Den Bosch naar Utrecht zie ik de bomen steeds schever waaien. Op de Nedereindse Berg, waar de A’s en de B’s apart starten staat de wind pal mee op de klim, zodat je eenvoudig de helling opgeblazen wordt. Met meer dan twee dozijn renners in de hoogste categorie duurt het niet lang voordat de B’s worden gedubbeld. In de lange smalle passage langs het uitgerekte lint laat een aantal renners onverwachts lopen, waardoor de groep in twee stukken breekt. Aan mijn klimvermogen heb ik vandaag niets en omgaan met constante dwarswind zal ik waarschijnlijk nooit leren, aangezien ik niet ben opgegroeid in de nationale nederlanden, maar in de regionale opperlanden. Toch maar achtervolgen dan, omdat het voorste deel van het peloton eigenlijk nauwelijks wegrijdt. Na een tijd meegedraaid te hebben spring ik weg, maar door de harde wind val ik na drie omlopen gewoon stil, waarna ik de finaleronden rustig uitrijd.

18 en 19 april 2015 – Nieuwegein

Na een flink aantal opeenvolgende regenweekenden en een doordeweekse, niet door het KNMI erkende, orkaan, schijnt de zon als nooit tevoren. Hup, in de trein naar de Nedereindse Berg, waar elke zaterdag om 13.00 uur een koers van start gaat. Zoals gewoon op zaterdagen rijden de A en de B samen. Trainingsmaat Bram kan tactisch aan de slag in de C categorie. Tot drie keer toe doe ik een uitlooppoging om een breuk te forceren, echter zonder resultaat. Bij het oversteken naar de wel ontstane kopgroep, schieten twee renners uit mijn wiel, maar aanpikken is een brug te ver. Het waait behoorlijk en ik ben van plan morgen nogmaals af te reizen naar de Berg. Bram rijdt zijn wedstrijd netjes uit. In de laatste ronden neutraliseer ik enkele aanvallen, om bij de laatste op het steilste stuk van de Berg uit het wiel te schieten, waarna ik als eerste eindig van de achtervolgende groep.

Zondagochtend is het om 8 uur wederom zonnig, maar het zou me niets verbazen als de Groesbeekse heuvels zijn bezocht door vorst aan de grond. Beenstukken aan dus. A en B rijdt apart vandaag, beide zo’n twintig renner sterk. Na de drie vruchteloze aanvallen van gisteren besluit ik nu wel voorin te blijven, maar enkel mee te sluipen met uitbraken, om de beslissende af te wachten, of over te steken. De wind houdt zich bij uitzondering opvallend stil. Tijdens het oversteken naar een kansrijke uitloop van vier renners, passeer ik enkele terugvallers, maar plafonneer als een in mijn wiel meegeslopen renner een professionele jump plaatst bergop. Das pech, kopgroep weg. Na mezelf mee te hebben laten drijven in het peloton, ram ik in de laatste ronde zo hard mogelijk de helling op. Omdat slechts een renner boven uit mijn wiel tevoorschijn komt, kan ik, zonder te hoeven jakkeren, uitrollen naar een zesde plek.

21 december 2014 – Nieuwegein

30 november 2014 – Nieuwegein

Vier dozijn ABC renners wintersporten op de Nedereindse Berg. Weinig wind en weinig boven nul. Vierde bij de A’s #3dspinning #outdoor

23 november 2014 – Nieuwegein

Meer dan drie dozijn ABC renners bootcranken vandaag op de Nedereindse Berg. Derde bij de A’s. #3dspinning #wintersport #outdoor

16 november 2014 – Nieuwegein

Gewonnen, keiharde regen, 7 man, moeite om weg te komen, maar ze alleen gedubbeld.

8 november 2014 – Nieuwegein

Wind, bladerloze bomen, maar een prachtige zon op de Berg. De A’s, B’s en C’s rijden ditmaal apart, in totaal zo’n drie dozijn renners. Bram en ik zijn voorzien van zelf gefabriceerde overschoenen, thermo kniekousen, kosten 1,49 euro. Werkt als een trein voor een vijftiende van de wielerspecifieke prijs. Niet doorvertellen. Kwestie van sectormarketing. Direct ga ik benedenlangs in de achtervolging op de vroege uitloper. De vlucht houdt echter geen stand, daarom participeer ik in een volgende met vier. Deze duurt langer, maar het peloton weet alsnog aan te sluiten. De beslissende ontsnapping van vier, later drie renners, mis ik. Met drie andere coureurs wordt wel de uitvaller uit de kopgroep opgepikt. Met zijn vijven beginnen we in te lopen op de koplopers, maar rijden ons feitelijk stuk, zodat het gat weer groter wordt. De tegenwind op de vierde parcourszijde is meer dan fors. In de sprint voor de vierde plaats rijden we de laatste groep A’s weer achterop. Ik zet te laat aan en wordt vijfde na een dynamische koers in de wintercompetitie.

2 november 2014 – Nieuwegein

Nog steeds mediterrane temperaturen op 52 graden noorderbreedte, halfweg tussen Nice en Lillehammer op de rand van de poolcirkel. Zou het een meteorologische naheffing of bijtelling zijn? Je weet maar nooit hoe de wind waait in het moerasmodel. Op de Nedereindse Berg pal tegen over de plas en we rijden onderlangs. Vrij snel komen negen A’s los van het dertigkoppige peloton. Met gigantische propellers in de vlucht vrees ik in de gehaktmolen te belanden van de U-trechters. Knopen tellen en een beetje sparen. Er vallen continu gaten, dus dat valt tegen. Nog voor het peloton achterop gereden wordt, weten de drie sterkste renners zich los te weken. De achtergebleven zes, waaronder ik, dubbelen het peloton, maar worden vervolgens weer achterop gereden door het driemanschap. In de slotfase blijf ik een keer te lang zitten bij een breuk, waardoor er nog twee anderen tussenuit knijpen. De sprint voor de zesde plaats weet ik echter wel in mijn voordeel te beslechten. Door de tegenwind is de behaalde gemiddelde snelheid met 38,71 km/u een stuk lager dan gebruikelijk.

26 oktober 2014 – Nieuwegein

De wintertijd is weer aangebroken op het noordelijk halfrond. Eerder licht, vroeger donker. Op naar de Nedereindse Berg, offseason, onroad. Samen met trainingsmaat Bram heb ik een aantal Nachtslot trainingen kunnen doen tussen de afgevallen bladeren. De meesten zaten al braaf in de opgestelde bladkooien. Net als dat van de Tour is het schema van de trainingsritten in Oss ook reeds bekend. De benodigde vergunning blijkt al rond te zijn. Speciale fietstestdag vandaag op de Berg. Als resultaat een uitstekend peloton van vijftig A&B coureurs. Nadat in de eerste ronde een voorpost is weggereden, grijp ik mijn kans en steek alleen over. Een ronde ‘benedenlangs’ later maak ik de aansluiting. Zoals verwacht komt later de groep met de sterkste renners overgestoken. Met zeven man rijden we al vrij snel het peloton weer achterop. Na enkele schermutselingen besluiten twee orinele koplopers het hazenpad te kiezen. Op een meter of twintig zet ik de achtervolging in, maar kom net tekort om aan te pikken. Wel minder dan de vorige keer, dus blijven trainen, ook al blaas je de motor finaal op. Geeft niks, kom ik voor. In de achtervolging lijken we op een moment bijna terug te komen, maar uiteindelijk is het draaien tot de laatste ronde. Na het dichtrijden van slotaanvallen komt mijn sprint niet meer van de grond. Toch eindig ik op de vierde plaats met 40,9 km/u.

18 oktober 2014 – Nieuwegein

Aan het begin van herfstvakantie is de zomer weer helemaal terug op de berg. Al zes maanden lang bedraagt de middagtemperatuur meer dan twintig graden. Het lijkt of de koele slechte dagen doordeweeks zijn gepland door de geo-engineers. Logisch, een zonnig weekend ondersteunt de economie. Zelf rijd ik toch liever wedstrijden met een temperatuur tussen de tien en twintig graden. Het peloton is een stuk kleiner en bedraagt twee dozijn renners in de A en B categorie. Feest voor trainingsmaat Bram, hij mag aan de bak bij de B’s. Naast een zon aan de hemel, staat er behoorlijk wat wind. Driemaal doe ik een alleenstaande uitlooppoging tegen de Nedereindse Berg, voordat ik in het peloton de onvermijdelijke aanval afwacht van het duo hardrijders uit de gelederen. Ze rijden gemakkelijk weg en nemen snel driehonderd meter voorsprong. Staand op de pedalen slaag ik er bijna in het gat te dichten en kom net te kort om aan te sluiten. De derde man schiet uit mijn wiel en maakt de aansluiting wel. Door deze tempoversnelling is het peloton in twee delen gebroken en zelf heb ik de motor opgeblazen. In de voorste groep rijd ik de koers wel rustig uit en sprint op 55×12 naar een zesde plaats.

11 oktober 2014 – Nieuwegein

Aan het begin van herfstvakantie is de zomer weer helemaal terug op de berg. Al zes maanden lang bedraagt de middagtemperatuur meer dan twintig graden. Het lijkt of de koele slechte dagen doordeweeks zijn gepland door de geo-engineers. Logisch, een zonnig weekend ondersteunt de economie. Zelf rijd ik toch liever wedstrijden met een temperatuur tussen de tien en twintig graden. Het peloton is een stuk kleiner en bedraagt twee dozijn renners in de A en B categorie. Feest voor trainingsmaat Bram, hij mag aan de bak bij de B’s. Naast een zon aan de hemel, staat er bijhoorlijk wat wind. Driemaal doe ik een alleenstaande uitlooppoging tegen de Nedereindse Berg, voordat ik in het peloton de onvermijdelijke aanval afwacht van het duo hardrijders uit de gelederen. Ze rijden gemakkelijk weg en nemen snel driehonderd meter voorsprong. Staand op de pedalen slaag ik er bijna in het gat te dichten en kom net te kort om aan te sluiten. De derde man schiet uit mijn wiel en maakt de aansluiting wel. Door deze tempoversnelling is het peloton in twee delen gebroken en zelf heb ik de motor opgeblazen. In de voorste groep rijd ik de koers wel rustig uit en sprint op 55×12 naar een zesde plaats.

4 oktober 2014 – Nieuwegein

Geen beestenweer op dierendag, wel een groot peloton renners aan de start op de Nedereindse Berg. Dit keer geen ontsnapping in de eerste ronde, het peloton komt rustig op stoom in achtervolging op de gebruikelijke aanvallers. Vandaag heb ik mij voorgenomen om pas op de helling gas te geven en niet eerder. Bocht om, opschakelen en trappen. Hierbij ontstaat een niet echt lekker lopende ontsnapping. We worden bijgehaald door het peloton. Als wereldkampioen pendule schiet de volgende weg, samen met een ongelukkige, die zijn borst nat kan maken voor een partijtje wiel houden op niveau. Mijn tweede sprong op de helling genereert een groep achtervolgers, die het duo weet te achterhalen. De ontstane kopgroep is ronduit chaotisch. Het gaat mis tijdens een aflossing binnendoor in de krappe noordoostelijke bovenbocht. In de vol doortrappende harmonica stuur ik te laat in. Hierdoor verliest een renner vlak bij mij de controle over zijn fiets en komt lelijk ten val. Voorvelg gescheurd en een ei op zijn elleboog. Hoewel het zes jaar geleden is dat ik betrokken ben geweest bij een tuimelperte, vind ik elke keer teveel. Het hoort niet bij wielrennen. De EHBO komt op de fiets, terwijl wij juist richting het paviljoen lopen. Aldaar verbonden, vertrekt de coureur na de afsprinten van de C-categorie met de auto naar het ziekenhuis. Beiden DNF met 10 ronden op de teller. Na onderzoek zijn geen breuken geconstateerd, maar hij heeft wel lelijke schaafwonden en zwellingen. Excuses en beterschap. De schade wordt uiteraard afgewikkeld.

27 september 2014 – Nieuwegein

In het voorspelde laatste zomerweekend van het jaar breekt de zon tegen het middaguur door de herfstmist. Eind september is het reguliere wielerseizoen praktisch ten einde, maar mijn schema zit voortaan toch iets anders in elkaar. Criteriums op een stratenparcours trekken steeds minder deelnemers, koersen zoals die op de Nedereindse Berg des te meer. Aan de start staat een prima peloton van veertig renners, klaar voor vijftig kilometer wedstrijd, bovenlangs buitenom. Soms wordt de eerste ronde rustig gereden, zo niet vandaag. Direct een vernietigende uitval. Op hangen en wurgen kan ik het wiel houden, maar het peloton weet in delen aan te sluiten. Als dezelfde renner een aantal ronden later een nieuwe plaatst gaat in eerste instantie niemand mee. Twee renners steken later over, waarvan er een bijna direct weer afhaakt. De achtervolging op de twee vooruit komt niet van de grond, zodat het tweetal al vrij snel uit het zicht verdwijnt. Intussen is het tamelijk warm geworden door de doorgebroken zon, terwijl de wind zich koest houdt. Ondanks een aantal pogingen blijft het peloton tot aan het afsprinten van de B-categorie bijeen. Trainingsmaat Bram zit na drie kwartier koers bij de uiteengeslagen C’s met een cola in de schaduw van het paviljoen. Voordat de slotfase aanbreekt doe ik samen met een andere renner nog een kansrijke aanval, maar het gat wordt effectief gedicht. In de sprint voor de derde plaats eindig ik als vierde, en zesde totaal.

6 september 2014 – Nieuwegein

Herfst op de Berg geeft een buitje, vooraf, maar een ruim peloton A en B renners aan het vertrek. De aanwezige C renners starten apart. Trainingsmaat Bram van Rens rijdt hier mee, ook bovenlangs buitenom. De temperatuur is aangenaam en er staat weinig wind. Aanvallen zijn er nauwelijks, het tempo wordt grotendeels bepaald door een zeskoppige schaatselectie, die de club bij elkaar houdt. Omdat dit mijn eerste wedstrijd in acht weken is, lijkt het mij verstandig het aantal uitlooppogingen te beperken tot drie à vier. Zeker wanneer ik bij de laatste direct in de kraag wordt gevat door vier fietsende schaatsers. Tja, die zijn zo gretig, dat ze zelfs achter elkaar aan jagen. In de laatste ronden houden ze het tempo strak, zodat de aanloop naar de sprint vlekkeloos verloopt. Vanuit de zesde positie probeer ik in de laatste bocht buitenom te komen, maar stuit op de aantrekker die afzwaait. Direct binnendoor steken is onverantwoordelijk, behalve als je heel snel en stuurvast bent. Dat ben ik niet, desondanks eindig ik als zesde met een gemiddelde snelheid van 40,7 km/u.</Herfst op de Berg geeft een buitje, vooraf, maar een ruim peloton A en B renners aan het vertrek. De aanwezige C renners starten apart. Trainingsmaat Bram van Rens rijdt hier mee, ook bovenlangs buitenom. De temperatuur is aangenaam en er staat weinig wind. Aanvallen zijn er nauwelijks, het tempo wordt grotendeels bepaald door een zeskoppige schaatselectie, die de club bij elkaar houdt. Omdat dit mijn eerste wedstrijd in acht weken is, lijkt het mij verstandig het aantal uitlooppogingen te beperken tot drie à vier. Zeker wanneer ik bij de laatste direct in de kraag wordt gevat door vier fietsende schaatsers. Tja, die zijn zo gretig, dat ze zelfs achter elkaar aan jagen. In de laatste ronden houden ze het tempo strak, zodat de aanloop naar de sprint vlekkeloos verloopt. Vanuit de zesde positie probeer ik in de laatste bocht buitenom te komen, maar stuit op de aantrekker die afzwaait. Direct binnendoor steken is onverantwoordelijk, behalve als je heel snel en stuurvast bent. Dat ben ik niet, desondanks eindig ik als zesde met een gemiddelde snelheid van 40,7 km/u.

12 juli 2014 – Nieuwegein

Na de zomerse onweersstormen deze week zit de bodem boordevol regenwater. Zet je daar de zon op, dan krijg je een gratis buitensauna. Bij downshiften hoort het herbeoordelen van componenten, die eens gemarket zijn en nu als onlosmakelijk gelden. Alles kan kapot, nucleaire economie. Waarom rijd ik al jaren actief in een broek met pamper, terwijl ik een gesplitst zadel met gelmassa heb? Een zeem armer en experiment rijker start ik op de Berg met twee dozijn andere A-renners, zit geregeld mee in de ontsnapping, maar bij de goede van drie man moet ik passen en eindig als 9e met gemiddeld 41,5 km/u.

5 en 6 juli 2014 – Nieuwegein

Op zaterdag kom ik al in de eerste ronde vooruit te rijden met twee anderen. We besluiten door te trappen en dubbelen het peloton, waar we daarna weer afstand van nemen. Met twee koersen in het weekend en de dinsdag op Papendal in de benen draag ik mijn steentje bij, maar niet meer dan dat. In de door mij aangetrokken sprint wint de machinist en stoker van de vlucht terecht met een banddikte. Zondag peddel ik mee en zorg met de andere A-renners dat het peloton niet gedubbeld wordt door de kopgroep. Met hetzelfde gemak, fiets je in een ander pak.