Spekglad tijdens 18. Klever Radrennen, in de tweede bocht al dwars op de baan. Een renner van TWC ’t Verzetje schaarde zelfs op een recht eind. Naheffing van de Duitse wielerbond. Ook dat is een Europa. Gelukkig hebben we de foto’s nog.
Gastvrij NK WFN in De Lier (ZH) bij WWV Trimmers en VV Lyra. 120 renners bij de Amateurs. Daarna strand in Scheveningen voor het ‘Rio 2016′ gevoel . 100 KM koersen zonder bijvoeren met sportdrank, of gelletjes, kan dus gewoon. Achteraf bezien vloog het NK WFN met gem 45 km/u toch behoorlijk rap door het polderland onder Delft. Foto’s door Jeroen Tibbe.
De Ronde van Elden, georganiseerd door de Arnhemse wielervereniging RETO, wordt dit jaar over twee dagen verreden. Op zaterdag was er een koers over 90 kilometer met een startveld van Elite, Beloften en Amateurs. Op zondag staan wederom tientallen renners, bestaande uit de Amateurs, Sportklasse en Junioren, aan het vertrek voor een wedstrijd over 60 kilometer. Met mijn WFN-licentie (BWF) op zak en het nummer van mijn MyLaps-chip met viltstift op de achterkant van mijn KNWU ledenkaart, besluit ik als vrije renner toch weer eens poging te wagen in het KNWU-district Oost. Hoewel de statuten duidelijk zijn, blijft de onbekendheid met renners van buiten groot. Daarom besluit ik eerst even mijn gezicht te laten zien in de jurywagen om eventuele vragen vooraf te beantwoorden. De consul vertelt dat hij vorige week nog gebeld heeft met KNWU-district Zuid West over een voor hem onbekende TMZ-licentie: “Dat kennen we hier niet” en daar heeft hij denk ik helemaal gelijk in.
Opstellen geschiedt op basis van het laatste cijfer van het rugnummer. En omdat hierbij niemand heeft geinvesteerd in een goede startpositie, lijkt de wil om renners met ambitie door te laten groter, dan bij ‘wie het eerst komt, wie het eerst maalt’. Het scheelt in ieder geval een hoop gewring. Renners hebben ook minder reden om zenuwachtig te zijn, want bij een snelle breuk in het peloton, is er in het begin voldoende ambitie en kwaliteit van achteruit. Op het snelle parcours worden de eerste ronden in een razend tempo afgewikkeld. Meestal ontstaat de beslissende kopgroep hier al snel, waarna het tempo zakt. Dit is ook nu het geval, zeker op de lopende beklimming van het vrij hoge viaduct. Hier staat enige wind van de zijkant, maar dat is gemakkelijker dan dat deze dwars op de dijk staat. Eenmaal neem ik deel aan een uitlooppoging, die strandt. In de aanloop naar de eindsprint is het behoorlijk drummen, dus eindig ik op een veilige plek het peloton, na een mooie zondagskoers in de Betuwe.
Sprundel had een wonderkruis, net als Kranenburg, maar ook een -Nassau en -Hertog deel vergelijkbaar met Baarle.
De Blauwe Kei in Breda was dus een middeleeuwse hoeve. Nu decor voor een jaarlijkse BWF wielerronde over strak asfalt in de gelijknamige wijk.
Oneffen weg in Effen bij het BWF Kampioenschap Breda-Overa. In het parcours zijn twee beklimmingen opgenomen over de weg/spoorviaducten over de A16/A58:
Regen, hagel en sneeuw komen niet vaak voor eind april, maar het kan dus wel gewoon. Meestal stijgt het kwik in de laatste decade rond het middaguur richting de 25 graden. Vandaag is een grensgeval. Inschrijven voor de BWF Ronde van Galder kun je zowel vanuit Nederland als België doen, afhankelijk van welke deur je neemt naar het café. De ligging van het 4600 meter lange parcours is vergelijkbaar met de Boersteeg en Lagewald aan de Duitse grens bij Nijmegen. Alleen zit er bij Wyler een lottokantoor in het grenspand en staat er een benzinestation in de in de buurt.
Bij de start zie ik de windmolens driftig draaien en op de lange zijden van het slingerende driehoekige parcours staat de wind op de kant. Op de korte basiszijde pal tegen. Beschutting is er weinig, dus dat wordt millimeterwerk langs de berm. Dit heb ik duidelijk (te) lang niet gedaan. Omgaan met wind is een vak apart. Het compact rijden op de smalle wegen, terwijl je nauwelijks iets ziet door het opspattend water en neerdalende hagel moet je blijven oefenen. Op tweederde van de koers betaal ook ik de tol voor de windfouten, maar samen met een andere renner weet ik de wedstrijd wel uit te rijden. Wederom een inspirerende BWF omloop.
Op de wisselvallige aprilzondag van de Amstel Gold Race maak ik voor het eerst kennis met het clubparcours van vereniging De Jonge Renner in Oosterhout, luisterend naar de naam de Warande. Waar de meeste circuits aangelegd zijn op een stuk wasteland langs de snelweg of spoorbaan, lijkt deze omgang meer op de Efteling inclusief idyllische parkvijver, omgeven door bomen. Met 42 starters, waarvan eenderde zuiderburen, lijkt me achteraan hangen op het smalle bochtige asfalt niet echt comfortabel. Zeker niet wanneer de koers direct na het startschot losbrandt. Toch maar naar voren wurmen dan. Wegkomen blijkt lastig. Na de mooie oplopende strook naar de finish wachten twee bochten, die niet voor mij gemaakt zijn, of andersom. In de aanloop naar de sprint moet ik eenmaal mijn handen gebruiken als een renner plots moet uitwijken en voorlangs kruist. In de eindsprint wordt het ook priegelen, dus die volg ik vanaf de tweede rij. Hoewel een prachtig parcours, geef ik de voorkeur aan brede wegen met meer ruimte.
Een aantrekkelijke koers om te rijden vandaag, deze keer een A-koers op het industrieterrein Moleneind, dat normaal gebruikt wordt voor de trainingswedstrijden van de Brabantse Wielerfederatie.
Klim bij Nijmegen 